Του Αθανασίου Βαμβίνη, Τομεάρχη Μεταφορών της Νέας Δημορατίας
Ο Άρθουρ Κλάρκ, γνωστός για την συγγραφική του δεινότητα, αλλά και την μετοχή του στην εξέλιξη της επιστήμης που σχετίστηκε περισσότερο με το διάστημα, είπε μέσα σε όλα τ’ άλλα: «Αν η διορατικότητα των Ελλήνων συμβάδιζε με την ιδιοφυΐα τους, τότε ίσως και η βιομηχανική επανάσταση να άρχιζε χίλια χρόνια πριν από τον Κολόμβο. Και στην εποχή μας τότε δεν θα προσπαθούσαμε να περιφερόμαστε απλώς γύρω από τη Σελήνη, αλλά θα είχαμε φθάσει και σε άλλους κοντινούς πλανήτες.»
Τι σχέση μπορεί να έχει λοιπόν η ιδιοφυΐα με τη διορατικότητα στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ζωή της Ελλάδας; Ας το δούμε από τρεις διαφορετικές μεριές.
Πρώτον οι επιλογές των Ελλήνων πολιτών στις κρίσιμες καμπές της πολιτικής ζωής θα ήταν διαφορετικές, καθώς έχουμε ταυτόχρονα την ευφυΐα να ξεπερνάμε ως έθνος σκοπέλους και βράχια, αλλά όταν βγαίνουμε στην ήρεμη θάλασσα να επιλέγουμε αντιδραστικά. Η διαδικασία ανάδειξης ηγετών είναι καταλυτική.
Δεύτερον, οι επιλογές των ηγετών στις κρίσιμες και έκτακτες περιστάσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία (καταστροφές, θεομηνίες, κοινωνική αναταραχή), δημιουργούν συνθήκες είτε σύγκρουσης και τοξικότητας, είτε προόδου και συνοχής. Οι επιλογές των ηγετών επίσης καταλυτικές.
Τρίτον, η δρομολόγηση έργων, τα οποία αναμορφώνουν ριζικά το κοινωνικό και αστικό περιβάλλον, δημιουργούν συνθήκες, οι οποίες παροδικά και στη συνέχεια μακροπρόθεσμα, επηρεάζουν ουσιαστικά την αστική ζωή και τις κοινωνικές διεργασίες. Η μέθοδος και ο τρόπος εκτέλεσης των μεγάλων έργων διαμορφώνουν νέες συνθήκες στην κοινωνική ζωή.
Η συνοπτική αυτή θεώρηση μέσα από τις τρεις διαφορετικές πτυχές, μεταφέρεται στην πράξη σήμερα στην ολότητά της.
Η Ελλάδα την τελευταία δεκαετία έζησε εναλλαγές στην πολιτική εξουσία και ταλαιπωρήθηκε από μορφές λαϊκισμού των δύο πολιτικών άκρων.
Βρέθηκε μπροστά σε μια ζοφερή οικονομική κρίση, η οποία ακόλουθα οδήγησε σε μια βαθιά κοινωνική κρίση.
Οι Έλληνες πολίτες πίστεψαν στο κενό γράμμα της «περήφανης διαπραγμάτευσης» και αντί να βγουν στο ξέφωτο της ελπίδας, βυθίστηκαν σε νέες επώδυνες περιπέτειες. Να, τα πέντε χρόνια του Άρθουρ Κλάρκ, τα ζήσαμε.
Τα τελευταία τρία χρόνια, σπίθες διορατικότητας φάνηκαν. Η Ελλάδα απέκτησε και πάλι «πρόσωπο» στα διεθνή φόρα και τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Από παρίας ξαναέγινε βασικός εταίρος, από μαθητευόμενη έγινε σύμβουλος. Δεν είναι υπερβολή ότι γίνεται άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά που προκαλούν οι μεγάλες κρίσεις που ακόμη περνάμε. Η διορατικότητα, λοιπόν, έκανε εκ νέου φανερή την παρουσία της στην πολιτική ζωή.
Τέλος τα μεγάλα έργα που έχουν δρομολογηθεί, καταδεικνύουν ότι η κοινωνία για να προχωρά, πρέπει να ανανεώνεται, να αναδιαμορφώνει και να εξελίσσεται. Σε αυτό το πλαίσιο, στα νότια προάστια της Αττικής, από την Δάφνη και τον Υμηττό, μέχρι την Ηλιούπολη, τον Άλιμο, το Ελληνικό και την Γλυφάδα, γίνονται μεγάλα έργα στις υποδομές και τις μεταφορές.
Το μεγάλο έργο του Ελληνικού, μία νέα πόλη μέσα στις πόλεις, το νέο κυβερνητικό πάρκο στην «ΠΥΡΚΑΛ», η υπογειοποίηση της Ηλιουπόλεως, τα σχέδια για την ταυτόχρονη υποβάθμιση της στάθμης της Λεωφόρου Βουλιαγμένης, ο νέος σταθμός του μετρό στη Γλυφάδα, τα έργα ανάπλασης στο παραλιακό μέτωπο του Αλίμου και της Γλυφάδας, η υπογειοποίηση μεγάλου μέρους της Λ. Ποσειδώνος, διαμορφώνουν νέες συνθήκες στην κοινωνική ζωή.
Ας διαψεύσουμε από εδώ και μπρος τον Σερ Άρθουρ Κλάρκ. Άλλωστε γνώμη έχει ο καθένας.
[Δημοσιεύτηκε στον ΠΑΛΜΟ της Γλυφάδας, 5 Νοεμβρίου 2022]
