Το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης απένειμε ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης στον επιφανή δημότη, αρχαιολόγο, συγγραφέα και καθηγητή Χρήστο Διονυσόπουλο, σε ειδική τιμητική τελετή που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Παρασκευής 30 Ιανουαρίου 2026, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου.
Το μετάλλιο απονεμήθηκε εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου από τον Δήμαρχο Γρηγόρη Κωνσταντέλλο, κατόπιν ομόφωνης απόφασης, ως ελάχιστη αναγνώριση της πολυετούς και ανιδιοτελούς προσφοράς του τιμώμενου στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, της πολιτιστικής κληρονομιάς και της ιστορικής φυσιογνωμίας της Βουλιαγμένης.
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έως και σήμερα, ο Χρήστος Διονυσόπουλος υπηρέτησε με συνέπεια, επιστημονική γνώση και ήθος ζητήματα κομβικής σημασίας για την πόλη. Η συμβολή του στην προστασία και ανάδειξη της Λίμνης Βουλιαγμένης και του λόφου της Φασκομηλιάς ως Μνημείων της Φύσης και Ζώνης Απόλυτης Προστασίας υπήρξε καθοριστική, όπως και η συμβολή του στη διάσωση και ανάδειξη σημαντικών μνημείων και τοπόσημων, μεταξύ των οποίων ο Ναός του Απόλλωνος Ζωστήρος, ο θερινός κινηματογράφος «Ακτή» και η παραλιακή ζώνη του Μεγάλου Καβουρίου.
Στην τελετή παρευρέθηκαν ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, Δημοτικοί Σύμβουλοι της Διοίκησης και της Αντιπολίτευσης, καθώς και πλήθος προσκεκλημένων.
Πρώτος έλαβε τον λόγο ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Νίκος Ψαλλίδας, ο οποίος ανακοίνωσε επισήμως την απόφαση του Σώματος και παρέδωσε την τιμητική περγαμηνή στον Χρήστο Διονυσόπουλο, αναφερόμενος με ευθύτητα και προσωπική ζεστασιά στο έργο και την προσωπικότητά του, υπογραμμίζοντας και τον κοινό τόπο καταγωγής τους, τη Μεθώνη Μεσσηνίας.
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο Δήμαρχος Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, παρουσιάζοντας αναλυτικά το βιογραφικό και την πολυδιάστατη προσφορά του τιμώμενου. Μεταξύ άλλων τόνισε:
«Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι η προσφορά αυτή υπήρξε απολύτως ανιδιοτελής. Δεν υπαγορεύτηκε από προσωπικό όφελος, πολιτική σκοπιμότητα ή πρόσκαιρη προβολή. Υπαγορεύτηκε από βαθιά πίστη στην αξία της προστασίας του κοινού αγαθού και στην ευθύνη που έχει κάθε πολίτης απέναντι στον τόπο που τον φιλοξενεί. Ο τρόπος ζωής και λειτουργίας του Χρήστου Διονυσόπουλου πρέπει να αποτελεί κανόνα της δημόσιας πολιτικής. Η πορεία του είναι παρακαταθήκη και εγγύηση για το μέλλον του τόπου μας».
Παραλαμβάνοντας το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης, ο Χρήστος Διονυσόπουλος, εμφανώς συγκινημένος, ευχαρίστησε τον Δήμο και αναφέρθηκε με θερμά λόγια στον Δήμαρχο, σημειώνοντας χαρακτηριστικά:
«Ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος είναι ένας από τους πιο μορφωμένους δημάρχους όλης της Ελλάδας και είναι τιμή μας που τον έχουμε στον Δήμο μας».
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η προσωπική αφήγηση που μοιράστηκε, αναφερόμενος σε ένα περιστατικό από τα μαθητικά του χρόνια, το οποίο –όπως είπε– καθόρισε τη στάση ζωής και τις αξίες του. Περιέγραψε πώς, έχοντας βραβευτεί σε μαθητικό διαγωνισμό για έργο που στην πραγματικότητα είχε δημιουργήσει φίλος του, ένιωσε βαθιά ντροπή και επέλεξε να μη παραλάβει ποτέ το βραβείο, αποκαλύπτοντας την αλήθεια ακόμη και στην οικογένειά του. Μια πράξη που, όπως ανέφερε, τον δίδαξε από νωρίς την αξία της εντιμότητας και της ευθύνης.
Με τη βράβευση αυτή, ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης τίμησε έναν πολίτη που με το έργο, τη γνώση και τη στάση ζωής του υπερασπίστηκε το δημόσιο συμφέρον και άφησε ένα ουσιαστικό, διαχρονικό αποτύπωμα στην πόλη.
Το πλήρες βιογραφικό του Χρήστου Διονυσόπουλου
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι μόνιμος κάτοικος Βουλιαγμένης από το 1980. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία, Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αιγυπτιολογία, με διακρατική υποτροφία Ελλάδος-Αιγύπτου στο Πανεπιστήμιο του Καϊρου, Επιγραφική, Παπυρολογία και Νομισματολογία, με υποτροφία του Ι.Κ.Υ., στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης. Εργάσθηκε αρχικά ως αρχαιολόγος σε ανασκαφές και αργότερα ως καθηγητής και διευθυντής γυμνασίων και λυκείων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συνέβαλε στην ίδρυση και στην οργάνωση του Λυκείου της Βουλιαγμένης, όπου εργάσθηκε ως Διευθυντής (1981-1984). Διετέλεσε Επιστημονικός Συνεργάτης της Ακαδημίας Αθηνών (1975-1982) για τη σύνταξη έργων που η έκδοσή τους είχε αποφασισθεί από τη Διεθνή Ένωση Ακαδημιών (Supplementum Epigraphicum Graecum και Tabula Imperii Romani). Είναι Επιστημονικός Συνεργάτης της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών και της Στρατιωτικής Σχολής Εθνικής Άμυνας. Υπηρέτησε ως Σχολικός Σύμβουλος φιλολόγων (στους νομούς Τρικάλων, Βοιωτίας, Πειραιά, Αργολίδος και στο Υπουργείο Παιδείας) από το έτος 1984 και εξής. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αυτής έλαβε μέρος σε διάφορα σεμινάρια και επιτροπές του Υπουργείου Παιδείας ως πρόεδρος, μέλος ή και εισηγητής, ήτοι:
- Πρόεδρος Βαθμολογικού Κέντρου Εισαγωγικών Εξετάσεων.
- Πρόεδρος οργάνωσης σεμιναρίων νεοδιόριστων καθηγητών (Νομών Χίου, Ρεθύμνης, Πειραιά και Κυκλάδων).
- Πρόεδρος της Επιτροπής για την κρίση της καταλληλότητας των περιοδικών που κυκλοφορούν στα σχολεία.
- Πρόεδρος της Επιτροπής παρακολούθησης και συντονισμού της διδακτέας ύλης μαθημάτων γενικής αξιολόγησης.
- Πρόεδρος της Επιτροπής ελέγχου θεάματος για μαθητές της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
- Πρόεδρος της Επιτροπής για την εισαγωγή Θεατρικής παιδείας στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
- Μόνιμο μέλος της Κριτικής Επιτροπής των Πανελληνίων Αγώνων μαθητικού θεάτρου, εκπροσωπώντας το Υπουργείο Παιδείας.
- Πρόεδρος της Διυπουργικής Επιτροπής (Υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού) με θέμα τη σχέση Σχολείου και Μουσείου.
- Πρόεδρος της Επιτροπής για τον καθορισμό του τρόπου εισαγωγής και της μεθόδου διδασκαλίας της Τοπικής ιστορίας στην Εκπαίδευση.
- Μέλος της Επιτροπής για τον Κεντρικό Προγραμματισμό της διδακτέας ύλης και τη διαμόρφωση πρότασης για το Αναλυτικό πρόγραμμα των Σχολείων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Τον Φεβρουάριο του 1989, ύστερα από πρόσκληση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου της Κύπρου και σύμφωνα με σχετικές αποφάσεις των Υπουργείων Παιδείας Ελλάδος και Κύπρου, παρέδωσε σειρά μαθημάτων επί δεκαήμερον, σε δύο σεμινάρια, στη Λευκωσία και στην Πάφο, για τους φιλολόγους-καθηγητές Γυμνασίων και Λυκείων της Κύπρου, με θέμα την τέχνη του Αισχύλου –εισηγήσεις για διδακτική προσέγγιση των τραγωδιών «Πέρσες» και «Προμηθέας δεσμώτης», με παρακολούθηση ηχογραφημένων και οπτικογραφημένων αποσπασμάτων από θεατρικές παραστάσεις των έργων, με στόχο τη μύηση των εκπαιδευτικών στον θεατροκεντρικό τρόπο της διδασκαλίας των τραγωδιών. Τέλος, μετά από πρότασή του, θεσμοθετήθηκε η εισαγωγή της «Γλώσσας και Λογοτεχνίας» ως εξεταστέου μαθήματος στις Γενικές Εξετάσεις, σε συνάρτηση και συμβαθμολόγηση με την «Έκθεση Ιδεών», καθώς και η εισαγωγή στο αναλυτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Θεατρικής Παιδείας και της Τοπικής Ιστορίας.
Από το 1992 ασχολείται ενεργά και με θέματα προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Πράσινης Πολιτικής (1996) και μέλος της Επταμελούς Γραμματείας του Δικτύου Περιβαλλοντικών Οργανώσεων. Είναι μέλος της ιστορικής Αναγνωστικής Εταιρίας Κερκύρας, της Ελληνικής Εταιρίας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, μέλος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας και άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων, καθώς και ιδρυτής-πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών Βουλιαγμένης. Ως δημοτικός σύμβουλος, κατά τη διάρκεια της θητείας του (1992-4), ανέτρεψε το οικολογικά καταστροφικό Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο του Δήμου Βουλιαγμένης των ετών 1989/1991, το οποίο αποσκοπούσε στην τσιμεντοποίηση και εμπορευματοποίηση της Λίμνης και της ευρύτερης περιοχής της. Μετά από επίπονο, μακροχρόνιο και πολυμέτωπο αγώνα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο (1992-2003), πέτυχε να αναγνωρισθεί η Λίμνη της Βουλιαγμένης και ο γύρω χώρος (λόφος της Φασκομηλιάς) ως Μνημείο της φύσης και να ενταχθεί σε Ζώνη Απόλυτης Προστασίας, Π.Δ. 51 (ΦΕΚ/Δ/4.2.2013). Το 2020 πέτυχε, με προσφυγή που κατατέθηκε από τον γαμπρό του Δημ. Χουλιαράκη, να κριθεί αντισυνταγματικός ο νόμος 4178/2013, (που προέβλεπε τακτοποίηση των αυθαίρετων κατασκευών και χρήσεων στη Λίμνη) και να κατεδαφιστούν τα αυθαίρετα κτίσματα του χώρου της. Το 1996, ο ναός του Απόλλωνος Ζωστήρος, που βρίσκεται στον Λαιμό, μέσα στον κλειστό χώρο των Ξενοδ. Επιχειρήσεων «Αστήρ Παλλάς», απειλήθηκε με κατάρρευση, εξαιτίας των θαλάσσιων υδάτων που τον κατέκλυζαν στα θεμέλιά του. Μετά από έντονες και συνεχείς διαμαρτυρίες του, στο ΥΠ.ΠΟ., ελήφθησαν τελικά μέτρα αποστράγγισης και ανάδειξης του ναού, το 2011. Τα θεμέλια της οικίας του ιερέα του Απόλλωνος Ζωστήρος απειλήθηκαν με καταστροφή εξαιτίας των παράνομων πολεοδομικών επεκτάσεων που έγιναν στον χώρο, το 1993, από γνωστό επιχειρηματία. Το μνημείο σώθηκε χάρη στην έγκαιρη προσφυγή του στην Ελληνική Δικαιοσύνη που είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή φυλάκισης κατά του υπευθύνου. Ο ίδιος επιχειρηματίας είχε ξεκινήσει εκβραχισμούς στη Λίμνη, την ίδια εποχή, αλλά η επέκταση της καταστροφής του χώρου αποσοβήθηκε μετά από έντονες διαμαρτυρίες.
Ο θερινός κινηματογράφος «Ακτή» σώθηκε από κατεδάφιση και κηρύχθηκε Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο και Ιστορικός Τόπος, μετά από ενέργειές του ενώπιον των αρμόδιων υπηρεσιών του ΥΠ.ΠΟ. (1994/1997).
Το 1996, απέτρεψε την ενεργοποίηση της σύμβασης που είχε υπογράψει το 1988 με τον ΕΟΤ ο Δήμος της Βουλιαγμένης, η οποία προέβλεπε την τσιμεντοποίηση της δασώδους παραλιακής έκτασης του Μεγάλου Καβουρίου της Βουλιαγμένης και την καταστροφή των αρχαιοτήτων που αμυδρά υποδήλωναν την παρουσία τους εκεί. Τον Μάρτιο του 2012, συνέστησε στον Δήμαρχο του ενιαίου δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης Σπ. Πανά να προωθήσει μνημόνιο συνεργασίας με την αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία (ΚΣΤ΄ ΕΠΚΑ), προκειμένου να αποκαλυφθούν ο δρόμος, το αρχαίο λιμάνι και οι λοιπές αρχαιότητες της περιοχής του Μεγάλου Καβουρίου. Οι ανασκαφές που ακολούθησαν αποκάλυψαν, όπως είχε προβλεφθεί, έναν αρχαίο λιθόστρωτο αμαξιτό δρόμο, που τυχαίνει να είναι ο μεγαλύτερος από τους σωζόμενους στη χώρα, συνολικού ορατού μήκους 300 μ. και πλάτους 2.40 μ. περίπου. Με την αποκάλυψη των αρχαιοτήτων και κυρίως του αρχαίου αμαξιτού δρόμου όλη αυτή η περιοχή του Μεγάλου Καβουρίου εντάχθηκε αναγκαστικά σε Ζώνη Απόλυτης Προστασίας.
Το 2013, με στόχο την προστασία των παραλιακών περιοχών της Βουλιαγμένης από τα καταστροφικά σχέδια δόμησης και εμπορευματοποίησής τους που εξυφαίνονταν τότε από το Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ., υποστήριξε, ενώπιον του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, ως εκπρόσωπος-εμπειρογνώμων σε θέματα αρχαιολογίας και ιστορίας του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, ότι οι περιοχές αυτές πρέπει να προστατευθούν ως αρχαιολογικοί χώροι, καθώς είναι πλήρεις διάσπαρτων εμφανών και αφανών αρχαιοτήτων. Η παρέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση δύο αποφάσεων του ΥΠ.ΠΟ. (ΦΕΚ 350 ΑΑΠ/4.10.2013 και ΦΕΚ 402 ΑΑΠ/13.11.2013) με τις οποίες χαρακτηρίζεται ως αρχαιολογικός χώρος το μεγαλύτερο μέρος της Βουλιαγμένης (από την κεντρική λεωφόρο μέχρι και τις ακτές της) και καθορίζονται ως Ζώνες Απόλυτης Προστασίας ζωτικοί χώροι μέσα στην περιοχή του «Αστέρα».
Το 2001 προσπάθησε να αποτρέψει την κατασκευή κωπηλατοδρομίου στο πεδίο της μάχης του Μαραθώνα αρθρογραφώντας και μετέχοντας ως εμπειρογνώμων στην προσφυγή που έγινε ενώπιον του Σ.τ.Ε. από την Αρχαιολογική Εταιρία Αθηνών, την Ελληνική Εταιρία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού κ. ά. Πήρε μέρος στο Διεθνές Συνέδριο για τη μάχη του Μαραθώνα, το οποίο έγινε τον Σεπτέμβριο του 2008 στον Μαραθώνα, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του οικείου Δήμου. Πρόσφατα, με το επιχείρημα ότι ο λόφος της Φασκομηλιάς φιλοξενεί στους βράχους του χαραγμένες αρχαίες αττικές επιγραφές και εικόνες όμοιες με αυτές που βρέθηκαν στο λόφο «Μπαράκο», πέτυχε ως εμπειρογνώμων του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης να κηρυχθούν από το Υπουργείο Πολιτισμού ως αρχαιολογικοί χώροι απόλυτης προστασίας οι λόφοι «Φασκομηλιά» και «Μπούρτζι» (ΦΕΚ Δ’/594/5.8.2025), ενώ αναμένεται να ληφθούν τα ίδια μέτρα προστασίας για τον λόφο «Μπαράκο» και για την περιοχή «Καστράκι», η οποία θεωρείται ότι φιλοξενούσε την ακρόπολη του αρχαίου δήμου Αιξωνίδων Αλών.
Το έργο του «Η Μάχη του Μαραθώνα», Εκδόσεις Καπόν, το οποίο έχει μεταφραστεί και στα αγγλικά, έτυχε ευμενέστατης κριτικής από τη διεθνή και ελληνική επιστημονική κοινότητα και βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών η οποία έκρινε ότι «αποτελεί την πληρέστερη και πλέον διεξοδική πραγμάτευση της μάχης του Μαραθώνος» καθώς και ότι «ο συγγραφεύς με συνθετικές και κριτικές ικανότητες μας προσφέρει σημαντική αρχαιολογική και ιστορική μονογραφία για το ζήτημα της μάχης η οποία θα παρέχει υπηρεσίες στην επιστήμη επί μακρά έτη».
Η σχέση των γλυπτών του Παρθενώνα με τον Μαραθώνα, όπως αναδείχθηκε στο παραπάνω βιβλίο του, σε συνάρτηση με διάλεξή του στη Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου Εξωτερικών και με σχετικό δημοσίευμά του με θέμα την κλοπή των γλυπτών από τον Έλγιν και την κλεπταποδοχή από την Αγγλική Βουλή, επηρέασε θετικά την απόφαση της UNESCO, η οποία χαρακτήρισε τη διαπραγμάτευση για την επιστροφή των γλυπτών στον τόπο της προέλευσής τους ως θέμα αποκλειστικά διακυβερνητικό.
Άρθρα του και μελέτες ιστορικού, αρχαιολογικού, φιλοσοφικού και παιδαγωγικού περιεχομένου έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά και στα Μ.Μ.Ε.
Το πρόσφατο έργο του «Ο Ασιατικός επεκτατισμός στην Ανατολική Μεσόγειο και οι Ελληνοαιγυπτιακές σχέσεις (3.000- 332 π.Χ)», (Εκδόσεις Καπόν), πραγματεύεται ένα άγνωστο και συναρπαστικό θέμα που φωτίζει σκοτεινές πτυχές της ιστορίας των λαών της Ανατολικής Μεσογείου και συμβάλλει στην προαγωγή των ελληνοαιγυπτιακών σχέσεων και στην ειρηνική συμβίωση των λαών της Ανατολικής Μεσογείου.
[Δημοσιεύτηκε στον ΠΑΛΜΟ, Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026]
